غزل ۶۴۷۰ - می شود روشن چراغ از چهره رنگین تو

می شود روشن چراغ از چهره رنگین تو
بیمی از کشتن ندارد شمع بر بالین تو ۱

مور هیهات است بیرون آید از دریای شهد
سبزه خط چون برآمد از لب شیرین تو؟ ۲

جای سیلی نقش بندد بر عذار نازکت
دامن گل همچو شبنم گر شود بالین تو ۳

بر فلک از هاله آغوش گردد جای تنگ
بدر گردد از سواری چون هلال زین تو ۴

گر چه مسطر مانع از جولان نگردد خامه را
خشک می گردد نگاه از جبهه پرچین تو ۵

عاجز از نشو و نما گشته است چون رگهای سنگ
سبزه امید ما از پله تمکین تو ۶

مور از اقبال سلیمان می شود شیرین سخن
بال شهرت می دهد گفتار را تحسین تو ۷

رتبه فکر ترا صائب عروج دیگرست
می کند تحسین خود هر کس کند تحسین تو ۸