غزل ۶۴۸۳ - رزق ما نظاره خشکی است از بالای سرو

رزق ما نظاره خشکی است از بالای سرو
وقت قمری خوش که بر سرمی کشد، مینای سرو ۱

در گلستانی که شمشاد تو آید در خرام
سبزه خوابیده گردد قامت رعنای سرو ۲

طوق قمری می کند این جمع را گردآوری
ورنه می پاشد به یک ساعت ز هم اجزای سرو ۳

از نظربازان شود حسن نکویان دیده ور
نیست غیر از طوق قمری دیده بینای سرو ۴

طوق قمری چون خط پیمانه می آید به چشم
می کند از بس تراوش نشأه از مینای سرو ۵

مردم آزاده را عین الکمالی لازم است
نیل چشم زخم روی سرو باشد پای سرو ۶

نیست در سر در هوایان قرب نیکان را اثر
برنمی آید به آب روشن از گل پای سرو ۷

تیر را از بال و پر بی رحمی افزون می شود
از هجوم قمریان افزود استغنای سرو ۸

بیخودان از جستجو در وصل فارغ نیستند
قمری از حیرت همان کوکو زند در پای سرو ۹

جامه بسیار، دارد کهنگی در آستین
تازه باشد چار موسم جامه یکتای سرو ۱۰

نیستند آزادگان فارغ ز شست و شوی دل
در کنار آب باشد بیش صائب جای سرو ۱۱