غزل ۶۵۱۳ - ای دل غافل از اسباب جهان دست بشو

ای دل غافل از اسباب جهان دست بشو
از ثبات قدم ریگ روان دست بشو ۱

همچو اوراق خزان پا به رکاب است حواس
از وفاداری اوراق خزان دست بشو ۲

تا به آن کان ملاحت نمکی تازه کنی
اول از مایده بی نمکان دست بشو ۳

دست اگر از خودی خود نتوانی شستن
مشت آبی به کف آر از دگران دست بشو ۴

تخم چون سوخت برومند نگردد هرگز
برو ای عقل ازین سوخته جان دست بشو ۵

آنقدر باش درین بوته که دل آب شود
آب چون شد دلت از هر دو جهان دست بشو ۶

پیشتر زان که بشویند به خون رخسارت
داغ بر دل نه، ازین لاله رخان دست بشو ۷

تا به شیرین جهان چون شکر و شیر شوی
کوهکن وار ز شیرینی جان دست بشو ۸

هست تا در جگر از اشک ندامت آبی
صائب از دامن ابنای زمان دست بشو ۹