غزل ۶۵۱۴ - بیا که سوخت مرا هجر بی مروت تو

بیا که سوخت مرا هجر بی مروت تو
کباب کرد مرا درد و داغ فرقت تو ۱

ازین زیاده توقف مکن که نزدیک است
که جان من سفری گردد از اقامت تو ۲

هر آنچه میرود از دیده گر ز دل برود
چرا زیاده ز دوری شود محبت تو؟ ۳

زم صحبت تو من از عمر کامیاب شدم
کنم چگونه فراموش، حق صحبت تو؟ ۴

رسیده بود به لب جان هجردیده من
گرفت دامن جان را امید رجعت تو ۵

چو گریه باده گره در گلوی شیشه شده است
ز بس که هست گلوگیر درد فرقت تو ۶

ز حرف سرد ملامتگران نیندیشد
سری که گرم شد از باده محبت تو ۷

درازتر ز شب هجر، نامه ای باید
که خامه شرح دهد شوق بی نهایت تو ۸

من آن زمان چو قلم سر ز سجده بردارم
که طی چو نامه شود روزگار فرقت تو ۹

چو گوی در خم چوگان حادثات افتد
سری که دور شود از رکاب دولت تو ۱۰

ز حکم تیغ قضا سر نمی توان پیچید
وگرنه کیست جدایی کند ز حضرت تو ۱۱

زبان ز عهده تقریر برنمی آید
اگر خموش بود صائب از شکایت تو ۱۲