غزل ۶۵۵۰ - شد رعشه پیری پر و بال طلب تو

شد رعشه پیری پر و بال طلب تو
یک جو نشد افسرده ز کافور تب تو ۱

انگور شود غوره چو بسیار بماند
شد غوره درین باغ ز مهلت عنب تو ۲

پیری که زدی آب بر آتش دگران را
شد هیزم خشکی پی نار غضب تو ۳

عمرت شد و یک ساغر تبخال ندامت
بر سر نکشید از کف افسوس لب تو ۴

در فکر سفر باش که هر موی سفیدی
از غیب رسولی است برای طلب تو ۵

این یک دو نفس را ز سر درد برآور
در غفلت اگر صرف شد اوقات شب تو ۶

غافل مشو ایام خزان از نفس سرد
در خنده سرآمد چو بهار طرب تو ۷

شوخی مکن ای پیر که هر موی سفیدی
شمشیر زبانی است برای ادب تو ۸

در هر چه شود صرف به جز آه حرام است
چون صبح ز عمر این نفس منتخب تو ۹

گاهی به لگد، گاه به پهلو دهی آزار
در مرگ و حیات است زمین در تعب تو ۱۰

پیری که ز اسباب وقارست بشر را
مپسند که بی وقر شود از سبب تو ۱۱

هر لوح مزاری ز فرامشکده خاک
دستی است برون آمده بهر طلب تو ۱۲

صائب به ادب باش که گردون ز حوادث
صد دست برآورده برای ادب تو ۱۳