غزل ۶۵۷۶ - رحم کردن بر ستمکاران، ستم بر عالمی است

رحم کردن بر ستمکاران، ستم بر عالمی است
پنبه بر داغ پلنگ خشمگین بیجا منه ۱

دست خالی بر دل محتاج می باشد گران
چون نداری خرده زر، دست بر دلها منه ۲

روح قدسی را مکن صائب اسیر آب و گل
شرم کن، بار خران بر گردن عیسی منه ۳

با وجود بی بری در هیچ محفل پا منه
برنداری باری از دل، بار بر دلها منه ۴

شمع از گردن فرازی سر به جای پا نهاد
ترک کن گردنکشی، سر را به جای پا منه ۵

حیرت و آسودگی را فرق کن از یکدگر
تهمت غفلت به چشم دوربین ما منه ۶

مانع سیل سبک جولان نگردد کوچه بند
عاشقان را آستین بر چشم خونپالا منه ۷

گر نمی خواهی شود پامال حسن خدمتت
وقت رفتن میهمان را کفش پیش پا منه ۸

نام هر کس در خور سنگ نشان گردد بلند
پشت آسایش به کوه قاف ای عنقا منه ۹

در نیام تنگ نتواند دو تیغ آسوده شد
برنیایی تا ز خود در خلوت ما پا منه ۱۰