غزل ۶۵۸۴ - به مطلب می رسد جویای کام آهسته آهسته

به مطلب می رسد جویای کام آهسته آهسته
ز دریا می کشد صیاد دام آهسته آهسته ۱

به مغرب می تواند رفت در یک روز از مشرق
گذارد هر که چون خورشید گام آهسته آهسته ۲

به همواری بلندی جو که تیغ کوه را آرد
به زیر پای، کبک خوشخرام آهسته آهسته ۳

ز تدبیر جنون پخته کار عقل می آید
که مجنون آهوان را کرد رام آهسته آهسته ۴

مشو از زیردست خویش ایمن در زبردستی
که خون شیشه را نوشید جام آهسته آهسته ۵

خیال نازک آخر می فروزد چهره شهرت
مه نو می شود ماه تمام آهسته آهسته ۶

دلی از آه می گفتم شود خالی، ندانستم
که پیچد بر سراپایم چو دام آهسته آهسته ۷

به شکرخند ازان لبهای خوش دشنام قانع شو
که خواهد تلخ گردید این مدام آهسته آهسته ۸

اگر چه رشته از بار گهرپیچان و لاغر شد
کشید از مغز گوهر انتقام آهسته آهسته ۹

اگر نام بلند از چرخ خواهی صبر کن صائب
ز پستی می توان رفتن به بام آهسته آهسته ۱۰