غزل ۶۵۹۶ - به ستم کی رود از جای دل غم دیده؟

به ستم کی رود از جای دل غم دیده؟
این سپندی است که مرگ بسی آتش دیده ۱

زخم ناسور من از حسرت مشک است کباب
شانه زلف سیاهش به سمن پیچیده ۲

گوهر راز مرا بر کف اظهار گذاشت
دیده اشک فشان از نگه دزدیده ۳

چه غم از ناز خریدار گرانجان دارد؟
آن که از گرمی بازار دکان برچیده ۴

از خیال گل رخسار تو هر قطره اشک
گل ابری است که در خون شفق غلطیده ۵

گوهری را که ظفرخان نبود جوهریش
نشمارندش ارباب خرد سنجیده ۶