غزل ۶۵۹۵ - چه شبی بود که آن نرگس خواب آلوده

چه شبی بود که آن نرگس خواب آلوده
دست در گردنم انداخت شراب آلوده ۱

نکند طالع نامرد اگر کوتاهی
می کشم پرده ازان روی حجاب آلوده ۲

باش تا پیش لب آرند ترا دلسوزان
مکن آن دست نگارین به کباب آلوده ۳

از شفق چرخ کهنسال به می می غلطد
من به می گر شدم ایام شباب آلوده ۴

بوسه از تشنه لبی سینه گذارد بر خاک
تا شد از خط لب لعل تو تراب آلوده ۵

زردرویی کشد از قلزم رحمت فردا
دامن هر که نگردد به شراب آلوده ۶

مپسند ای فلک پیر که چون صبح، شود
از شفق موی سفیدم به شراب آلوده ۷

هیزم خشک به آتش چه تواند کردن؟
هیچ زاهد نشود از می ناب آلوده ۸

روز خود را نتوان کرد به نیرنگ سیاه
حیف باشد که شود موی خضاب آلوده ۹

می بی آب بود آتش سوزان صائب
لطف خوب است که باشد به عتاب آلوده ۱۰