غزل ۶۵۹۹ - بمیر تشنه، منه پای بر کناره چاه

بمیر تشنه، منه پای بر کناره چاه
که خم کند قد استاده را نظاره چاه ۱

مجوی آب مروت ازین تهی چشمان
که تشنگی نبرد از جگر نظاره چاه ۲

به رهنمایی کوته نظر ز راه مرو
که پیش پا نتوان دید با ستاره چاه ۳

ز کاهلان بگسل تا به منزلی برسی
که نقش پای گرانان بود قواره چاه ۴

سخن چو تازه برآید ز کلک، بی قدرست
چو یوسفی که فروشند بر کناره چاه ۵

به وادیی که منم رهنورد آن صائب
بود ز نقش قدم بیشتر شماره چاه ۶