غزل ۶۶۰۱ - گر از طعام تن عام می شود فربه

گر از طعام تن عام می شود فربه
تن کریم ز اطعام می شود فربه ۱

کف کریم ز ریزش به خویش می بالد
ز می تهی چو شد این جام می شود فربه ۲

غذای روح بود قسمت لب خاموش
قدح ز باده گلفام می شود فربه ۳

اگر چه در خور صیاد نیست طعمه من
ز صید لاغر من دام می شود فربه ۴

ز درد و داغ محبت تمام گردد دل
ز پختگی ثمر خام می شود فربه ۵

گداخته است کسی را که شوق بوس و کنار
کجا ز نامه و پیغام می شود فربه؟ ۶

زمین شور دهد بال و پر به موج سراب
ز آرزو دل خودکام می شود فربه ۷

اگر تو پنبه غفلت برآوری از گوش
هزار بستر آرام می شود فربه ۸

نصیب چرب زبانان شود حلاوت عیش
ز قند پسته و بادام می شود فربه ۹

چرا خورم غم روزی، که مرغ قانع من
چو دانه از گره دام می شود فربه ۱۰

به چشم شور کنندش چو ماه دنبه گداز
دو هفته هر که ز ایام می شود فربه ۱۱

علاج ثقل به زینت نمی توان کردن
کی از لباس، به اندام می شود فربه؟ ۱۲

به زخم سنگ پریشان کنند مغزش را
ز پوست هر که چو بادام می شود فربه ۱۳

ضعیف گشته چنان دین به عهد ما صائب
که نفس کافر از اسلام می شود فربه ۱۴