غزل ۶۶۰۲ - ز رفتن تو ز جسم ضعیف جان رفته

ز رفتن تو ز جسم ضعیف جان رفته
همای از سر این مشت استخوان رفته ۱

دو دولت است که یکبار آرزو دارم
تو در کنار من و شرم از میان رفته ۲

به نوبهار چنان غره ای که پنداری
که خار در قدم موسم خزان رفته ۳

امید گوشه چشمم به دستگیری توست
که در رکاب تو از دست من عنان رفته ۴

کلاه گوشه دودم به عرش ساییده است
حدیث عشق تو هرگاه بر زبان رفته ۵