بیست و ششم

ای جان مرا از غم و اندیشه خریده
جان را بستم در گل و گلزار کشیده ۱

دیده که جهان از نظرش دور فتاده‌ست
نادیده بیاورده دگرباره، بدیده ۲

جان را سبکی داده و ببریده ز اشغال
تا دررسد اندر هوس خویش جریده ۳

جولاهه کی باشد که دهی سطنت او را؟!
پا در چه اندیشه و سودا بتنیده ۴

آن کس که ز باغت خرد انگور، فشارد
شیرین بودش لاجرم ای دوست عقیده ۵

آن روز که هر باغ بسوزد ز خزانها
باشند درختان تو از میوه خمیده ۶

جان را زند آ، باغ صلاهای تعالوا
جان در تن پرخون پر از ریم، خزیده ۷

چون گنج برآزین حدث ای جان و جهان گیر
در گوش کن این پند من، ای گوشه گزیده ۸

پیسه رسنست این شب و این روز، حذر کن
کز پیسه رسن ترسد هر مار گزیده ۹

این گردن ما زین رسن پیسهٔ ایام
کی گردد چون گردن احرار، رهیده؟ ۱۰

از بولهب و جفتی او، چونک ببریم
بینیم ز خود (حبل مسد) را سکلیده ۱۱

بی‌فصل خزان گلشن ارواح شکفته
بی‌کام و دهان هر فرس روح چریده ۱۲

افسار گسسته فرس، و رفته به صحرا
مرعا و قرو دیده و ازهار دمیده ۱۳
ترجیع کنم تا که سر رشته بیابند ۱۴
مستان همه از بهر چنین گنج، خرابند ۱۵

باد آمد و با بید همی گوید: « هی هی،
این جنبش و این شورش و این رقص تو تا کی؟ » ۱۶

می‌گوید آن بید، بدان باد: « ز خود پرس
ای برده مرا از سرو، ای داده مرا می ۱۷

اندر تن من یک رگ، هشیار نماندست
ای رفته می عشق تو اندر رگ و در پی ۱۸

از مردم هشیار بجو قصه و تاریخ
کین سابقه کی آمد، وان خاتمه تا کی » ۱۹

آن ترک سلامم کند و گوید: « کیسن »
گویم که: « خمش کن که نه کی دانم و نی بی » ۲۰

آن معتزلی پرسد، معدوم نه شیء است ؟
بیخود بر من شیی بود، و با خود لاشی ۲۱

لب بر لب دلدار چو خواهی که نهی تو
از خویش تهی باش، بیاموز ازان نی ۲۲

اندیشه مرا برد سحرگاه به باغی
باغی که برون نیست ز دنیا، و نه در وی ۲۳

پرسیدم کای باغ عجایب تو چه باغی؟
گفت: « آنک نترسم ز زمستان و نه از دی » ۲۴

نزدیکم و دورم ز تو چون ماه و چو خورشید
وین دور نماند چو کند راه،خدا طی ۲۵

گیرم که نبینی به نظر چشمهٔ خورشید
نی گرمیت از شمس بدافسردگی از فی؟ ۲۶

هین دور شو از سردی و بفزای ز گرمی
تا صیف شود بهمنت و رشد شود غنی ۲۷

خورشید نماید خبر بی‌دم و بی‌حرف
بربند لب از ابجد و از هوز و حطی ۲۸
ترجیع سوم را چو سرآغاز نهادیم ۲۹
بس مرغ نهان را که پر و بال گشادیم ۳۰

برجه که رسیدند رسولان بهاری
انگیخت شکاران تو آن شاه شکاری ۳۱

از دشت عدم تا بوجودست بسی راه
آموخت عدم را شه، الاقی و سواری ۳۲

در باغ زهر گور یکی مرده برآمد
بنگر به عزیزان که برستند ز خواری ۳۳

در زلزلت الارض خدا گفت زمین را
امرزو کنم زنده هر آن مرده که داری ۳۴

ابرش عوض آب همی روح فشاند
تو شرم نداری که بنالی ز نزاری؟ ! ۳۵