غزل ۶۶۱۹ - تا سبزه خط از لب جانان برآمده

تا سبزه خط از لب جانان برآمده
آه از نهاد چشمه حیوان برآمده ۱

عشق است نازپرور راحت، وگرنه حسن
یوسف صفت به محنت زندان برآمده ۲

در بزم وصل، داغ تهی چشمی من است
دلوی که خالی از چه کنعان برآمده ۳

داند که من ز دامن صحرا چه می کشم
بر سنگ، پای هر که ز دامان برآمده ۴

آن غنچه را که من به نفس باز کرده ام
صبح قیامتش ز گریبان برآمده ۵

ما بی توکلیم، وگرنه درین چمن
رزق شکوفه از بن دندان برآمده ۶

چون سبزه ای که در قدم بید بشکند
مژگان من به خواب پریشان برآمده ۷

از داغ عشق، جن و ملک را نصیب نیست
این مه ز مشرق دل انسان برآمده ۸

کی درهم از دم خنک تیغ می شود؟
صائب به سردمهری دوران برآمده ۹