غزل ۶۶۲۹ - تا کرد خانه از رخ او روشن آینه

تا کرد خانه از رخ او روشن آینه
گیرد ز آفتاب به گل روزن آینه ۱

جوهر مکن خیال، که از بیم غمزه اش
پوشیده است زیر قبا جوشن آینه ۲

در دیده نظارگیان جمال تو
بی نور تر ز خانه بی روزن آینه ۳

در روشنی به جبهه خوبان نمی رسد
گیرد اگر چراغ ته دامن آینه ۴

رفتم سیاه نامه ازین تیره خاکدان
بردم جلا نداده ازین گلخن آینه ۵

روشندلان به نیم نفس تیره می شوند
یک شبنم فسرده و صد خرمن آینه ۶

آورد چشم من به هوای خطش غبار
افشاند آن عبیر به پیراهن آینه ۷

تا این غزل ز خامه صائب نبست نقش
روشن نشد که ذهن کند روشن آینه ۸