غزل ۶۶۳۵ - از ناله نسیمیش به بستان نرسیده

از ناله نسیمیش به بستان نرسیده
از گریه غباریش به دامان نرسیده ۱

عشقی نفشرده است به سرپنجه دلش را
شهباز به آن کبک خرامان نرسیده ۲

این جلوه فروشی، گل آن است که هرگز
سرپنجه خاریش به دامان نرسیده ۳

رنگش نرسانده است پر و بال پریدن
گلچین خزانش به گلستان نرسیده ۴

از فیض نگهبانی شرم است که هرگز
آسیب به آن سیب زنخدان نرسیده ۵

دندان شکن خواهش ارباب هوس باش
تا میوه باغ تو به دندان نرسیده ۶

ای آه زلیخا سر راهی به صبا گیر
چندان که به نزدیکی کنعان نرسیده ۷

زنهار به جیب کفن من بگذارید
طومار شکایت که به پایان نرسیده ۸

در غنچگیش گوشه دستار رباید
هرگز گل این باغ به دامان نرسیده ۹

صائب دو سه روزی بخور از طرف عذارش
تا از طرف شرم نگهبان نرسیده ۱۰