غزل ۶۶۳۷ - در مجمع ما نیست کسی را غم خانه

در مجمع ما نیست کسی را غم خانه
چون ریگ روان قافله ماست روانه ۱

از هر دو جهان حاصل من ناوک آهی است
مانند کمان پاک فروشم ز دو خانه ۲

رزمی است پرآشوب مصیبتکده خاک
بشتاب که خود را بدرآری ز میانه ۳

چون تیر که در وصل کمان است گشادش
باشد به میان رفتن من بهر کرانه ۴

با قامت خم حلقه به گوش در دل باش
در بحر کمان روی مگردان ز نشانه ۵

در پرده شب نوش می ناب که دریافت
عمر ابدی خضر به یک جام شبانه ۶

هر چند برآورده آن جان جهانم
چون خانه ندارم خبر از صاحب خانه ۷

بس تیر سبکسیر که بر خاک نشاند
هر کس که ز ثابت قدمان شد چو نشانه ۸

دل زود توان کند ز یاران مخالف
خوش باش به ناسازی اوضاع زمانه ۹

جمعی که به معنی نرسیدند ز دعوی
آشوب دماغند چو حمام زنانه ۱۰

فریاد که چون صورت دیوار ندارم
صائب خبر از خانه و از صاحب خانه ۱۱