غزل ۶۶۴۱ - بیگانگی ز حد رفت ساقی می صفا ده

بیگانگی ز حد رفت ساقی می صفا ده
ما را ز خویش بستان خود را دمی به ما ده ۱

از پافتادگانیم در زیر پا نظر کن
از دست رفتگانیم دستی به دست ما ده ۲

هر چند بوالفضولی است از دور بیش جستن
در زیر چشم ما را پیمانه ای جدا ده ۳

دیوان ما و خود را مفکن به روز محشر
در عذر خشم بیجا یک بوسه بجا ده ۴

گر بوسه ای نبخشی، دشنام را چه مانع؟
گر آشنا نگردی پیغام آشنا ده ۵

ای پادشاه خوبی در شکر بی نیازی
از حسن خود زکاتی گاهی به این گدا ده ۶

بی جذبه از تردد کاری نمی گشاید
چون برگ که سبک شو خود را به کهربا ده ۷

از تیرگی چو صائب محروم از لقایی
چندان که می توانی آیینه را جلا ده ۸