غزل ۶۶۵۹ - ای جهانی محو رویت، محو سیمای که ای؟

ای جهانی محو رویت، محو سیمای که ای؟
ای تماشاگاه عالم، در تماشای که ای؟ ۱

عالمی را روی دل در قبله ابروی توست
تو چنین حیران ابروی دلارای که ای؟ ۲

شمع و گل چون بلبل و پروانه شیدای تواند
ای بهار زندگی آخر تو شیدای که ای؟ ۳

نعل در آتش ز سودای تو دارد آفتاب
ای سمن سیما تو سرگردان سودای که ای؟ ۴

چون دل عاشق نداری یک نفس یک جا قرار
سر به صحرا داده زلف چلیپای که ای؟ ۵

تلخی زهر از حلاوت های عالم می کشی
چاشنی گیر لب لعل شکرخای که ای؟ ۶

چشم می پوشی ز گلگشت خیابان بهشت
در کمین جلوه سرو دلارای که ای؟ ۷

نشکنی از چشمه کوثر خمار خویش را
از خمارآلودگان جام صهبای که ای؟ ۸

نیست غمازی طریق عاشقان پرده پوش
ورنه صائب خوب می داند که رسوای که ای ۹