غزل ۶۶۹۹ - نیست جز داغ عزیزان حاصل پایندگی

نیست جز داغ عزیزان حاصل پایندگی
خضر، حیرانم چه لذت می برد از زندگی ۱

بی رفیقان موافق آب خوردن سهل نیست
خضر هیهات است گردد سبز از شرمندگی ۲

از سبکروحان دل روشن گرانی می کشد
می کند آیینه را تاریک آب زندگی ۳

برنمی دارد شراکت طبع ارباب طمع
خصم درویشان بود سگ از ره گیرندگی ۴

بید مجنون در تمام عمر سر بالا نکرد
حاصل بی حاصلی نبود به جز شرمندگی ۵

عذر نامقبول را بر طاق نسیان نه، که نیست
مجرمان را عذرخواهی به ز سرافکندگی ۶

دیده ای کز سرمه توفیق روشن می شود
صرف عیب خویش دیدن می کند بینندگی ۷

از طریق کسب نتوان در نظرها شد عزیز
گوهر از صلب صدف می آورد ار زندگی ۸

در لباس ابر باشد تیغ بازی های برق
در سواد چشم شرم آلود او بازندگی ۹

می کند مژگان شرم آلود در دل رخنه بیش
در نیام این تیغ را افزون بود برندگی ۱۰

می کند با مزرع امید صائب کار برق
چون ز مقدار ضرورت بیش شد بارندگی ۱۱