غزل ۶۷۱۱ - شب که مغزم را به جوش آورد شور بلبلی

شب که مغزم را به جوش آورد شور بلبلی
بود دامان دگر بر آتش من هر گلی ۱

چشم عبرت بین نداری، ورنه هر شاخ گلی
محضر آمادای باشد به خون بلبلی ۲

نیست بی خون جگر در گلشن عالم گلی
هست هر شاخ گلی محضر به خون بلبلی ۳

یادم آمد طره مشکین آن رعناغزال
هر کجا بر شاخ گل پیچیده دیدم سنبلی ۴

نیست ممکن خنده بر روز سیاه من کند
در قفای هر که افتاده است مشکین کاکلی ۵

زینهار از لاله رخساران به دیدن صلح کن
کز نچیدن می توان یک عمر گل چید از گلی ۶

قامت خم گشته می گفتم حصار من شود
شد گذار کاروان درد و محنت را پلی ۷

دست و دامان تهی رفتم برون صائب ز باغ
بس که مغزم را به جوش آورد شور بلبلی ۸