غزل ۶۷۱۰ - گر چه خالی کردم از خون صد ایاغ از تشنگی

گر چه خالی کردم از خون صد ایاغ از تشنگی
دل همان در سینه سوزد چون چراغ از تشنگی ۱

ساغر خون خوردنم چون لاله نم بیرون نداد
بس که دل در سینه من بود داغ از تشنگی ۲

بحر اگر در کاسه ام ریزند می گردد سراب
خشک شد از بس مرا مغز و دماغ از تشنگی ۳

چشم احسان دارم از آهن دلان روزگار
آب را از تیغ می گیرم سراغ از تشنگی ۴

حال من دور از لب جان بخش او داند که چیست
چون سکندر هر که گردیده است داغ از تشنگی ۵

شهپر طاوس می باید که باشد سبز و تر
نیست صائب هیچ (غم) گر سوخت داغ از تشنگی ۶