غزل ۶۷۳۱ - ترک عجب و کبر کن تا قبله عالم شوی

ترک عجب و کبر کن تا قبله عالم شوی
سیرت ابلیس را بگذار تا آدم شوی ۱

گر چه تلخی، دامن اهل صفایی را بگیر
تا مگر شیرین به چشم خلق چون زمزم شوی ۲

روی پنهان کن که خار تهمت ابنای دهر
می درد از هم ترا گر دامن مریم شوی ۳

چند باشی در کشاکش، دامن ساقی بگیر
تا درین عالم ازین عالم به آن عالم شوی ۴

ره به آدم گرچه یک گام است از راه نسب
ره ترا بسیار در پیش است تا آدم شوی ۵

آنقدر سر از سر زانوی کلفت برمدار
تا میان عاشقان سر حلقه ماتم شوی ۶

تا غمی حاصل کنند ارباب دل خون می خورند
تو ستمگر می کنی صد حیله تا بی غم شوی ۷

چون سلیمان قدر دل اکنون نمی دانی که چیست
آن زمان انگشت می خایی که بی خاتم شوی ۸

در بساط عالم هستی که بیشی در کمی است
می زنی روزی دو شش صائب که نقش کم شوی ۹