غزل ۶۷۳۵ - خنده بیجا مزن تا طعن بیجا نشنوی

خنده بیجا مزن تا طعن بیجا نشنوی
پا منه بیرون ز راه شرم تا پا نشنوی ۱

تا تو حسن و عشق را از یکدگر دانی جدا
بوی یوسف از گریبان زلیخا نشنوی ۲

کوه در رد صدا بی اختیار افتاده است
با گرانقدران مگو حرف سبک تا نشنوی ۳

گوش خود را چون صدف سنگین کن از آب گهر
تا ز ابر آوازه احسان دریا نشنوی ۴

گوش تن چون حلقه از بیرون در دارد خبر
زینهار از تن پرستان قصه ما نشنوی ۵

سطحیان چون کف ندارند از دل دریا خبر
حرف عشق از زاهدان بادپیما نشنوی ۶

کافران بت را به معبودی ستایش می کنند
وصف دنیا زینهار از اهل دنیا نشنوی ۷

طالع شهرت ندارد در وطن فکر غریب
بوی عنبر تا بود صائب به دریا نشنوی ۸