غزل ۶۷۴۱ - مرا از عشق داغی بر دل افگار بایستی

مرا از عشق داغی بر دل افگار بایستی
چراغی بر سر بالین این بیمار بایستی ۱

نمی شد فرصت خاریدن سر باددستان را
به مقدار خرابی گر مرا معمار بایستی ۲

غلط کردم نیفتادم به فکر ظاهرآرایی
به جای عقل در سر طره دستار بایستی ۳

نباشد تکیه گاهی غنچه را بهتر ز شاخ گل
سر منصور را بالین ز چوب دار بایستی ۴

جنون را می نماید چون فلاخن سنگ دست افشان
دل دیوانه ما بر سر بازار بایستی ۵

به آبم راند غفلت، ورنه این عمر گرامی را
که در گفتار کردم صرف، در کردار بایستی ۶

دهان مور را پر خاک دارد بی زبانی ها
مرا تیغ زبان چون مار بی زنهار بایستی ۷

نشد از چشم شوخ او نگاهی قسمتم هرگز
مرا هم بهره ای زین دولت بیدار بایستی ۸

یکی صد شد ز تسبیح ریایی عقده کارم
مرا از خط ساغر بر کمر زنار بایستی ۹

به تار اشک صائب می کشیدم ریگ هامون را
به قدر جرم اگر تسبیح استغفار بایستی ۱۰