غزل ۶۷۵۵ - زمین از دامن تر عالم آب است پنداری

زمین از دامن تر عالم آب است پنداری
ز غفلت آسمان ها پرده خواب است پنداری ۱

ز شوخی گر چه آسایش نفهمیده است مژگانش
نظر با شوخی چشمش رگ خواب است پنداری ۲

مرا کز دوری او با در و دیوار در جنگم
قدح زخم نمایان، باده خوناب است پنداری ۳

به خون تشنه است چندانی که از خط خاک می لیسد
به ظاهر گر چه لعل یار سیراب است پنداری ۴

ز لغزیدن میسر نیست پردازد به خودداری
رخش آیینه و نظاره سیماب است پنداری ۵

ز سوز عشق می بالم به خود چون شعله هر ساعت
نهالم را ز آتش ریشه در آب است پنداری ۶

ز بس کز منت خشک کریمان زخمها خوردم
به کامم موج آب خضر قلاب است پنداری ۷

دل آزاده می گردد سیاه از پرتو منت
به چشم روزن من گل ز مهتاب است پنداری ۸

نپیچند از کجی سر، تیغ اگر بر فرقشان بارد
کجی در کیش مردم طاق محراب است پنداری ۹

چنان شد زندگانی تلخ بر من زین ترشرویان
که مرگ تلخ در چشمم شکرخواب است پنداری ۱۰

ز سوز سینه، گر افتد به دریا راه من صائب
به چشم تشنه ام صحرای بی آب است پنداری ۱۱