غزل ۶۷۵۶ - ز شیرینی عتاب او شکرخندست پنداری

ز شیرینی عتاب او شکرخندست پنداری
زبان در کام او بادام در قندست پنداری ۱

به پیچ و تاب طی می گردد ایام حیات من
رگ جانم به آن موی میان بندست پنداری ۲

چو شاخ گل به هر جا از سراپایش نظر افتد
چو آن لبهای شیرین در شکرخندست پنداری ۳

کند چون حلقه های دام وحشت از نظربازان
نگاه او غزال جسته از بندست پنداری ۴

به عیب خود نیفتد دیده هرگز عیبجویان را
به چشم بی بصیرت عیب فرزندست پنداری ۵

پر کاهی ز احسان سبک مغزان بی حاصل
به چشم غیرت من کوه الوندست پنداری ۶

به استقبال لیلی برنمی خیزد ز جای خود
ز چشم آهوان مجنون نظربندست پنداری ۷

ندارد بی پر پروانه آب و تاب در محفل
نهال شمع، سبز از برگ پیوندست پنداری ۸

به چشم هر که پوشیده است چشم از عالم امکان
فلک بر طاق نسیان شیشه ای چندست پنداری ۹

نمی آید به چشم موشکافان صائب از تنگی
دهان تنگ او رزق هنرمندست پنداری ۱۰