غزل ۶۸۴۰ - غنچه را راه در آن چاک گریبان ندهی

غنچه را راه در آن چاک گریبان ندهی
به کف طفل نوآموز گلستان ندهی ۱

دست بیعت به گل داغ چو دادی، زنهار
فرصت بند گشودن به گریبان ندهی ۲

می خورد شهر به هم گر تو ستمگر یک روز
سیل زنجیر جنون سر به بیابان ندهی ۳

سینه بر سینه خم گر چو فلاطون بنهی
خشت خم را به کتب خانه یونان ندهی ۴

از دلت چشمه زمزم نبرد گرد ملال
اگر از آبله آبی به مغیلان ندهی ۵

گر به صحرای تعلق گذر افتد ناچار
خار را فرصت گیرایی دامان ندهی ۶

می چکد شور قیامت ز شکرخنده او
دل مجروح به آن پسته خندان ندهی ۷

ای فلک در گذر از قسمت ما، شرم بدار
چند در کاسه خود دست به مهمان ندهی؟ ۸

نان و دندان به هم ار می دهیم احسان است
چند نان بخشیم ای سفله و دندان ندهی؟ ۹

صائب از سوختگی گر به سرت دودی هست
مشت خاک سیه هند به ایران ندهی ۱۰