غزل ۶۸۷۸ - به محفلی که رخ از باده لاله زار کنی

به محفلی که رخ از باده لاله زار کنی
چه خون که در دل بی رحم روزگار کنی ۱

دگر به صید غزالان نمی کنی رغبت
دل رمیده ما را اگر شکار کنی ۲

کجا به فکر من بی شراب می افتی؟
تو کز مکیدن لب چاره خمار کنی ۳

به لاله زار گر افتد رهت، ز پرکاری
به طوف خاک شهیدان خود شمار کنی ۴

تو کز حیا نکنی شانه زلف را هرگز
چه التفات به دلهای بی قرار کنی؟ ۵

ز عطسه خون غزالان به خاک می ریزد
اگر کمند خود از زلف مشکبار کنی ۶

چه خنده ها که به وضع جهان کنی چون صبح
نفس شمرده زدن را اگر شعار کنی ۷

به فکر دوری بی اختیار اگر باشی
ز هر چه هست جدایی به اختیار کنی ۸

نفس بر آتش سوزنده بال و پر گردد
مباد شکوه ز اوضاع روزگار کنی ۹

چه حاجت است به جام جهان نما صائب
اگر تو آینه سینه بی غبار کنی ۱۰