غزل ۶۹۰۳ - دارم ز اشک گرم دل تاب خورده ای

دارم ز اشک گرم دل تاب خورده ای
چون خار و خس تپانچه سیلاب خورده ای ۱

خون خوردنم تراوش ازان کم کند که من
دارم چو لاله ساغر خوناب خورده ای ۲

صبح امید من ز تریهای روزگار
در کاهش است چون شکر آب خورده ای ۳

آید به چشم بی تو شب و روز عاشقان
یکرنگ چون دو زلف به هم تاب خورده ای ۴

حاشا که در لباس شکایت کند ز فقر
زخم هزار نشتر سنجاب خورده ای ۵

کی آب می خورد دلش از جام زرنگار؟
در وقت تشنگی به دو دست آب خورده ای ۶

از زاهدان خشک چه مرهم طمع کند؟
پیشانی امید به محراب خورده ای ۷

انصاف نیست بر در بیگانگی زند؟
خونها ز آشنایی احباب خورده ای ۸

بسیار آشنا به نظر جلوه می کنی
ای گل مگر ز دیده من آب خورده ای؟ ۹

این رنگ لاله گون ز کجا آب می خورد؟
از من نهفته گر نه می ناب خورده ای ۱۰

امروز گفتگوی ترا رنگ دیگرست
صائب ز ساغر که می ناب خورده ای؟ ۱۱