غزل ۶۹۰۵ - چون آب در لباس گل و خار بوده ای

چون آب در لباس گل و خار بوده ای
ای یار ساده رو تو چه پرکار بوده ای ۱

چون لاابالیان همه جا جلوه کرده ای
گه برگ و گه شکوفه و گه بار بوده ای ۲

موری اگر ز سینه برآورده است آه
با آن غرور حسن خبردار بوده ای ۳

چون آب دایم آینه سازی است کار تو
در پیش خود تو نیز گرفتار بوده ای ۴

از خود به صد نگاه تسلی نمی شوی
از ما زیاده تشنه دیدار بوده ای ۵

ما غافل و تو از دل بیدار روز و شب
بیماردار این دل افگار بوده ای ۶

چون مهر ما به خانه گدایی فتاده ایم
تو شوخ چشم بر سر بازار بوده ای ۷

امروز یوسف تو دکان را نبسته است
دایم نهان ز جوش خریدار بوده ای ۸

این آن غزل که اوحدی خوش کلام گفت
ای کم نموده رخ تو چه بسیار بوده ای ۹