غزل ۶۹۰۶ - ای کوه بیستون که چنین سرکشیده ای

ای کوه بیستون که چنین سرکشیده ای
بازوی آهنین مرا دور دیده ای! ۱

ای دل که در هوای خط و زلف می پری
آخر کدام دانه ازین دام چیده ای؟ ۲

امروز مستی تو دو بالای باده است
معلوم می شود لب خود را مکیده ای ۳

داری خبر ز روی زمین، گر چه از حیا
جز پشت پای خویش مقامی ندیده ای ۴

شوخی چنان که تا نظر از هم گشوده ام
از دل چو اشک بر سر مژگان دویده ای ۵

واقف نه ای ز لذت عشق نهان ما
یک گل به ترس و لرز ز گلشن نچیده ای ۶

از خون گرم روز جزا سربرآورد
در هر دلی که نشتر مژگان خلیده ای ۷

چون داغ، دل به لاله باغ جهان مبند
مرده است این چراغ، نفس تا کشیده ای ۸

گوش هزار نغمه سرا بر دهان توست
صائب چه سر به جیب خموشی کشیده ای؟ ۹