غزل ۶۹۳۱ - چند از بهار عشق قناعت به خس کنی؟

چند از بهار عشق قناعت به خس کنی؟
در آشیانه عیش به یاد قفس کنی ۱

از خون لعل، تیشه مردان بهار کرد
زین کوهسار چند به آوازه بس کنی؟ ۲

در صیدگاه عشق، هما موج می زند
چون عنکبوت چند شکار مگس کنی؟ ۳

لوح دلی که آینه راز عالم است
حیف است حیف تخته مشق هوس کنی ۴

سیلاب بازگشت به صحرا نمی کند
آن راه نیست عشق که رو باز پس کنی ۵

در کاروان اگر نرسی آنقدر بکوش
کز دور گوش وقف صدای جرس کنی ۶

زینسان که می روی پی گفتار، عاقبت
سر چون حباب در سر کار نفس کنی ۷

از آتشین دمان به فغانی کن اقتدا
صائب اگر تتبع دیوان کس کنی ۸