غزل ۶۹۳۰ - تا کی ز جهل چاره حرص از طلب کنی؟

تا کی ز جهل چاره حرص از طلب کنی؟
از خارخار چند علاج جرب کنی؟ ۱

هرگز نمی رسد به طباشیر استخوان
پیش حسب مباد حدیث نسب کنی ۲

شب راز آه زنده دلان روز می کنند
داری تو جد و جهد که روزی به شب کنی ۳

انداخت پیش ابر سپر، تیغ آفتاب
آن به که خصم را به مدارا ادب کنی ۴

نان گرسنه چشم فزاید گرسنگی
از چون خودی مباد که روزی طلب کنی ۵

در بحر صاحب گهر از ابر شد صدف
چون غافلان مباد که ترک سبب کنی ۶

بارست سایه بر دل آزادگان و تو
بهر سفر رفیق موافق طلب کنی ۷

صائب به غمگسار ز غم می توان رسید
حیف است عمر صرف نشاط و طرب کنی ۸