غزل ۶۹۳۴ - در پیری ارتکاب می ناب می کنی

در پیری ارتکاب می ناب می کنی
این صبح را تصور مهتاب می کنی ۱

مویت سفید گشت و همان از شراب تلخ
در شیر زندگانی خود آب می کنی ۲

دل را برای جسم ز می می کنی خراب
تعمیر دیر از گل محراب می کنی ۳

از توبه حرف می زنی و باده می خوری
بیدار می شوی و دگر خواب می کنی ۴

در قلزمی که کشتی نوح است در خطر
بالین ز گرد بالش گرداب می کنی ۵

سررشته حیات به آخر رسید و تو
پس پس سفر چو طفل رسن تاب می کنی ۶

درمان شیب باده روشن نمی کند
زخم کتان رفو چه به مهتاب می کنی؟ ۷

چون عقل و هوش و دین و دلت را شراب برد
آهنگ این سفر به چه اسباب می کنی؟ ۸

موی سفید، مشرق صبح قیامت است
وقت است توبه گر ز می ناب می کنی ۹

از روی گرم دل به تو پرتو نمی رسد
تا پشت خویش گرم به سنجاب می کنی ۱۰

همت زراستان، گه افتادگی بجوی
بالین ز راه ساز، اگر خواب می کنی ۱۱

اول دل و زبان خود از توبه پاک کن
صائب اگر نصیحت احباب می کنی ۱۲