غزل ۶۹۵۲ - محراب نظرهاست کمانی که تو داری

محراب نظرهاست کمانی که تو داری
شیرازه دلهاست میانی که تو داری ۱

چون سبزه زمین گیر کند آب روان را
این قامت چون سرو روانی که تو داری ۲

بر روی زمین رنگ عمارت نگذارد
این جلوه سیلاب عنانی که تو داری ۳

از حلقه صاحب نظران هوش رباید
از هر مژه شوخ سنانی که تو داری ۴

یک سینه بی داغ محال است گذارد
این چهره چون لاله ستانی که تو داری ۵

در حرف سرایی دهن غنچه ندارد
در خامشی این تیغ زبانی که تو داری ۶

بس خون که کند در جگر گوشه نشینان
این کنج لب و کنج دهانی که تو داری ۷

از پسته دهانان جهان شور برآرد
از صبح شکرخند دهانی که تو داری ۸

در گلشن حسن تو خلل راه ندارد
در خواب بهارست خزانی که تو داری ۹

صائب چه خیال است که بتوان به نشان یافت
این گوشه بی نام و نشانی که تو داری ۱۰