غزل ۶۹۵۵ - زنهار دل خویش به عالم نگذاری

زنهار دل خویش به عالم نگذاری
این عیسی جان بخش به مریم نگذاری ۱

هشدار که از بهر یکی دانه بی مغز
از خلد برون پای چو آدم نگذاری ۲

امروز که بر همت والاست ترا دست
حیف است که پا بر سر عالم نگذاری ۳

از خون جگر، غنچه دل رنگ پذیرد
زنهار درین رطل گران نم نگذاری ۴

صد نشتر آزار درین موم نهان است
مشاطگی زخم به مرهم نگذاری ۵

چون چشم گشادی به جهان زود فروبند
این فال نه فالی است که بر هم نگذاری ۶

تاج از سر خورشید به همت نربایی
تا پا به سر ملک چو ادهم نگذاری ۷

فیض دم خط چون دم صبح است سبکسیر
زنهار درین دم مژه بر هم نگذاری ۸