این شعر از بیدل دهلوی، شاعر بزرگ فارسیزبان، سرشار از مضامین عرفانی، فلسفی و غنایی است. شاعر در این شعر با زبان استعاری و نمادین، از دردها و رنجهای روحی خود سخن میگوید و با عناصر طبیعت مانند افلاک، آینه، شعله، ابر، خورشید و ... به گفتوگو میپردازد. او از ناامیدی، رنجهای عاشقانه، و جستوجوی معنویت سخن میگوید و در نهایت، به اهمیت پاکی نفس و دوری از گناه اشاره میکند.
متن شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۶۹۵۴ - با اهل دل ای گردش افلاک چه داری؟
ای زنگ به این آینه پاک چه داری؟ ۱
دودم به فلک بر شد و گردم به هوا رفت
دیگر به من ای شعله بی باک چه داری؟ ۲
بگذار به درد دل خود ماتمیان را
با جان حزین و دل غمناک چه داری؟ ۳
در قطع امیدست گر آسودگیی هست
راحت طمع از جان هوسناک چه داری؟ ۴
تا ابر بهاران نشود چشم تو از درد
ظاهر نشود بر تو که در خاک چه داری ۵
امید فروغ از مه و خورشید درین بزم
با روشنی شعله ادراک چه داری؟ ۶
خورشید درین دایره خون می خورد از دور
خم در خم آن حلقه فتراک چه داری؟ ۷
از صحبت باد سحر ای غنچه بیدل
در دست به جز سینه صدچاک چه داری؟ ۸
صائب ز شب دل سیه نامه اعمال
چون صبح حذر با نفس پاک چه داری؟ ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
