غزل ۶۹۶۲ - ما صلح نمودیم ز گلزار به بویی

ما صلح نمودیم ز گلزار به بویی
چشمی چو عرق آب ندادیم ز رویی ۱

چشمی نچراندیم درین باغ چو شبنم
چون سرو فشردیم قدم بر لب جویی ۲

با موی سفید اشک ندامت نفشاندیم
در صبح چنین تازه نکردیم وضویی ۳

شوخی مبر ای تازه خط از حد که دل من
آویخته چون برگ خزان دیده به مویی ۴

از جوش زدن در دل خم سوخت شرابم
رنگین نشد از باده من دست سبویی ۵

گویاست به بی جرمی من پیرهن چاک
محتاج نیم چون مه کنعان به رفویی ۶

شد چون صدف آب رخ ما خرج بهاران
از آب گهر تر ننمودیم گلویی ۷

هر چند که گردید چو کافور مرا موی
دل سرد نگردید ز دنیا سرمویی ۸

صائب نکند روی به آیینه چو طوطی
آن را که بود از دل خود آینه رویی ۹