غزل ۶۹۶۱ - با زلف تو دم می زند از نافه گشایی

با زلف تو دم می زند از نافه گشایی
بی شرمی مشک است ز مادر بخطایی! ۱

از وصل نگیرد دل سودازده آرام
در بحر همان موج کند سلسله خایی ۲

چون گوی شدم بی سروپا تا شوم آزاد
سرگشتگیم بیش شد از بی سرو پایی ۳

از آینه تردست اگر زنگ زداید
غم هم کند از دل به می ناب جدایی ۴

افزایش ناقص بود از شهرت کاذب
بر خود مه نو بالد از انگشت نمایی ۵

هر چند گلوسوز بود چاشنی وصل
از دل نبرد تلخی ایام جدایی ۶

چون شانه شمشاد به سر جای دهندش
با دست تهی هر که کند عقده گشایی ۷

تا هست به جا رشته ای از خرقه هستی
از خار علایق نتوان یافت رهایی ۸

آن را که بود در ته پا آتش شوقی
در راه نگردد گره از آبله پایی ۹

زان زلف گرهگیر حذر کن که ز صیاد
در چین کمندست نهان مد رسایی ۱۰

صائب نرود داغ کلف از رخ زردش
تا ماه کند نور ز خورشید گدایی ۱۱