غزل ۶۹۸۴ - تا چند مرا از خود ای دوست جدا داری؟

تا چند مرا از خود ای دوست جدا داری؟
من هیچ نمی گویم، آخر تو روا داری؟ ۱

صحرا همه دریا شد از آب عقیق تو
این سوخته را آخر لب تشنه چرا داری؟ ۲

من مرکز عشاقم در مهر و وفا طاقم
از توست همه عالم چندان که مرا داری ۳

از شش جهت عالم ما رو به تو آوردیم
ای دلبر بی پروا تو عزم کجا داری؟ ۴

بر خاک دگر مگذار غیر از سر خاک من
پایی که ز خون من چون گل به حنا داری ۵

گویند دوا بوسه است بیماری جان ها را
تقصیر مکن زنهار گر زان که روا داری ۶

سامان جمال تو در چشم نمی گنجد
خود نیز نمی دانی در پرده چها داری ۷

آورد به جان ما را هجران ستمکارش
ای مرگ نمردستی، آخر چه بلا داری؟ ۸

روشنگر آیینه است فیض نظرپاکان
رخسار خود از صائب پوشیده چرا داری؟ ۹