شماره ۷۲ - سبزه خط تو راه دل آگاه زده است

سبزه خط تو راه دل آگاه زده است
این چه خضرست ندانم که مرا راه زده است ۱

راهزن نیست در آن دشت که من سیارم
تا برون رفته ام از راه، مرا راه زده است ۲

دامن پاک بود شرط هم آغوشی حسن
گل شبنم زده را ره به گریبانش نیست ۳

گر چنین افسون غفلت پنبه در گوشم نهد
کاسه سر را خطر از خواب سنگین من است ۴

(داغ دارد بلبلان را شعله آواز من
شاخ گل در خون ز مصرع های رنگین من است) ۵

(گر چه مرجان پنجه با دریای خونین می زند
کی حریف پنجه دریای خونین من است؟) ۶