هوش مصنوعی:
در این شعر، شاعر از درد و رنج عشق و جدایی میگوید و از آتش عشق و سوختن در آن سخن میراند. او از ستارهها و خورشید به عنوان نمادهایی از این آتش یاد میکند و از همرهی آتش و سپند (سوختن) در این راه صحبت میکند. همچنین، اشارهای به زخمهای دل و بخیههای چشم بد دارد که نشاندهندهی دردهای پنهان و نگاههای آزاردهنده است.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و نمادین است که درک آن ممکن است برای سنین پایینتر دشوار باشد. همچنین، اشاره به درد و رنج عشق و زخمهای دل ممکن است برای نوجوانان کمسنوسال نامناسب باشد.
شماره ۱۶۲ - تا عارضت ز آتش می برفروخته است
تا عارضت ز آتش می برفروخته است
بر آسمان ستاره خورشید سوخته است ۱
ای آتش و سپند دگر وقت همرهی است
چشم بدی به زخم دلم بخیه دوخته است ۲
بر آسمان ستاره خورشید سوخته است ۱
ای آتش و سپند دگر وقت همرهی است
چشم بدی به زخم دلم بخیه دوخته است ۲
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۲
۳۰۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۶۱ - ناخن به سینه ریزی حسن هلال ازوست
گوهر بعدی:شماره ۱۶۳ - زلفت که همچو شام غریبان گرفته است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
