هوش مصنوعی:
این متن بیانگر احساسات شاعرانهای است که در آن شاعر از دل سودایی خود و درک متفاوتش از یار و وحدت سخن میگوید. او از عیبجویی دیگران و ستایش سینهاش به عنوان آیینه یاد میکند و در نهایت به بلندپروازی و عشق خود اشاره دارد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عرفانی و شاعرانهای است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، درک برخی از استعارهها و مفاهیم عمیق آن نیاز به تجربه و شناخت بیشتری از ادبیات و عرفان دارد.
شماره ۳۰۰ - دل سودایی من یار را اغیار می داند
دل سودایی من یار را اغیار می داند
سر زانوی وحدت را سر بازار می داند ۱
ز روشن گوهران عیب نمایان است غمازی
وگرنه سینه ام آیینه را ستار می داند ۲
کند شاخ بلند از کودکان گل را سپرداری
سر سودایی منصور قدر دار می داند ۳
سر زانوی وحدت را سر بازار می داند ۱
ز روشن گوهران عیب نمایان است غمازی
وگرنه سینه ام آیینه را ستار می داند ۲
کند شاخ بلند از کودکان گل را سپرداری
سر سودایی منصور قدر دار می داند ۳
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۳
۲۹۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۹۹ - گرانخوابی که آه سرد را مهتاب می داند
گوهر بعدی:شماره ۳۰۱ - گرفتار محبت دوست از دشمن نمی داند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.