هوش مصنوعی: این متن بیانگر احساسات شاعرانه‌ای است که در آن شاعر از دل سودایی خود و درک متفاوتش از یار و وحدت سخن می‌گوید. او از عیب‌جویی دیگران و ستایش سینه‌اش به عنوان آیینه یاد می‌کند و در نهایت به بلندپروازی و عشق خود اشاره دارد.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عرفانی و شاعرانه‌ای است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، درک برخی از استعاره‌ها و مفاهیم عمیق آن نیاز به تجربه و شناخت بیشتری از ادبیات و عرفان دارد.

شماره ۳۰۰ - دل سودایی من یار را اغیار می داند

دل سودایی من یار را اغیار می داند
سر زانوی وحدت را سر بازار می داند ۱

ز روشن گوهران عیب نمایان است غمازی
وگرنه سینه ام آیینه را ستار می داند ۲

کند شاخ بلند از کودکان گل را سپرداری
سر سودایی منصور قدر دار می داند ۳
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۳
کانال گوهرین در ایتا
۲۹۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۲۹۹ - گرانخوابی که آه سرد را مهتاب می داند
گوهر بعدی:شماره ۳۰۱ - گرفتار محبت دوست از دشمن نمی داند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.