شماره ۳۲۸ - خنک آن دل که ز وسواس تمنا گذرد

خنک آن دل که ز وسواس تمنا گذرد
دامن افشان چو نسیم از سر دنیا گذرد ۱

در دل سنگ توان رخنه به همواری کرد
رشته را عقد گهر کوچه دهد تا گذرد ۲

به شتابی که گذشتم من ازین وحشتگاه
رفرف موج مگر از سر دریا گذرد ۳