شماره ۳۷۱ - ز درد می دل زهاد با صفا نشود

ز درد می دل زهاد با صفا نشود
که چشم آبله روشن به توتیا نشود ۱

پس از فراق، قلم نیست بر شکسته دلان
چو نی جدا ز شکر گشت بوریا نشود ۲

جدا فتاده ام از کاروان در آن وادی
که ناله جرس از کاروان جدا نشود ۳

گرفته ای پی طول امل به عنوانی
که هیچ کور چنان پیرو عصا نشود ۴

تا ز خود گم نشود دل به هدایت نرسد
درد درمان نشود تا به نهایت نرسد ۵

راه طی گشت و همان دوری منزل برجاست
که شنیده است که منزل به نهایت نرسد؟ ۶

ستم این است که می فهمد و می پوشد چشم
کاش آن شوخ به مضمون شکایت نرسد ۷