هوش مصنوعی:
شاعر در این ابیات از حالات عاشقانه و طبیعتگرایانه سخن میگوید. او از مینوشی و مستی، لالهای که از دل آتش سر برآورده، و مه عید که گم شده بود، یاد میکند. همچنین اشارهای به ابروی کمانی دارد که دست به ترکش زده است.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و نمادین است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، اشاره به مینوشی و مستی ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
شماره ۳۸۷ - می خرامید و صبوح از می بی غش زده بود
می خرامید و صبوح از می بی غش زده بود
لاله ای بود که سر از دل آتش زده بود ۱
ای مه عید کجا گم شده بودی دیروز؟
که کمان ابروی من دست به ترکش زده بود ۲
لاله ای بود که سر از دل آتش زده بود ۱
ای مه عید کجا گم شده بودی دیروز؟
که کمان ابروی من دست به ترکش زده بود ۲
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۲
۲۶۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۸۶ - دل به خال تو عبث چشم طمع دوخته بود
گوهر بعدی:شماره ۳۸۸ - پیش ازین سینه ام از چاک گلستانی بود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
