محفل دلسوختگان

عاشقم، عاشق و جز وصل تو درمانش نیست
کیست کاین آتش افروخته در جانش نیست؟

جز تو در محفل دلسوختگان، ذکری نیست
این حدیثی‏است که آغازش و پایانش نیست

راز دل را نتوان پیش کسی باز نمود
جز برِ دوست، که خود حاضر و پنهانش نیست

با که گویم که بجز دوست نبیند هرگز
آنکه اندیشه و دیدار به فرمانش نیست

گوشه چشم‏گشا، بر منِ مسکین بنگر
ناز کن ناز، که این بادیه سامانش نیست

سر خُم باز کن و ساغر لبریزم ده
که بجز تو، سر پیمانه و پیمانش نیست

نتوان بست زبانش ز پریشان‏گویی
آنکه در سینه بجز قلب پریشانش نیست

پاره کن دفتر و بشکن قلم و دم دربند
که کسی نیست که سرگشته و حیرانش نیست