شماره ۴۲ - هنگام آشتی ست بت خشمناک را

هنگام آشتی ست بت خشمناک را
دل خوش کنیم لذت روحی فداک را ۱

از خشم بود تا به سر ابرویش گره
من زان شکنجه ساخته بودم هلاک را ۲

خوش وقت آنکه گفت مرا پای من ببوس
شرمنده وار بوسه زد این بنده خاک را ۳

جانا، مبر ز بنده از این پس که بر درت
کرده ست پر زخون جگر صحن خاک را ۴

بس کز برای آشتی چون تو جنگجوی
آورده ام شفیع شهیدان پاک را ۵

چند از مژه اشارت لطفم، ندانی آنک
سوزن ستان بود جگر چاک چاک را ۶

خوشنود اگر به جان شود آن دوست، خسروا
عاشق به خویش ره ندهد ترس و باک را ۷