شماره ۶۳ - بس بود اینکه سوی خود راه دهی نسیم را

بس بود اینکه سوی خود راه دهی نسیم را
چشم زد خسان مکن عارض همچو سیم را ۱

ما و نسیم صبحدم بوی تو و هلاک جان
نیست امید زیستن سوخته جحیم را ۲

من به هوای یک سخن، تو همه تلخ بر زبان
چند نمک پراکنی این جگر دو نیم را ۳

تو چو بهشت در نهان، ما و دلی و سوزشی
دوزخی از کجا خورد مائده نعیم را ۴

من نه به خود شدم چنین شهره کویها، ولی
شد رخ نیکوان بلا عقل و دل سلیم را ۵

شیفته رخ بتان باز کی آید از سخن
مست به گوش کی کند کن مکن حکیم را ۶

عشق چو مرد را برد موی کشان به میکده
موی سفید ننگرد پیر سیه گلیم را ۷

چون به خم شراب در غرقه بماند چون منی
هم ز شراب غسل ده دردکش قدیم را ۸

قصه خسرو از درون گر به غزل برون دمد
دشنه سینه ها کند زمزمه ندیم را ۹